So I was re-reading my old blog posts. Natatawa na lang ako sa mga nasulat ko. Maybe this is a sign that I've moved on. Kasi I was able to laugh at all the things that happened. Pero ayun, while I was re-reading my old posts, there's this entry na sobrang feeling ko tinutusok tusok pa din yung puso ko.
Tapos nun, nung nakahiga na kami I looked him in the eyes and we had this conversation:
Me: Diba, sabi mo kaya ka pumunta dito kasi gusto mong linawin yung mga bagay na hindi malinaw sakin? Ngayon gusto kong malaman kung ano ba tayo ngayon? Ano bang status natin ngayon?
Tapos hindi siya makasagot. Tas nakatingin siya sakin and naiiyak siya.
Me: Sagutin mo. Kasi gusto ko lang malaman para malinaw sakin.Karl: Wala na. *cries*
Wala lang. Syempre ang sakit nung line. na "wala na." Instantly, all the heartaches, bumalik. Parang naramdaman ko nanaman. And suddenly, feeling ko bumalik nanaman ako sa panahon na yun.
Grabe. Grabe lang talaga. Feeling ko di ko na talaga kakayanin kapag nangyari pa yun.
No comments:
Post a Comment